W miejscu, gdzie obecnie znajduje się trójkondygnacyjna narożna kamienica z XIX w., mieszcząca na parterze restaurację, na przełomie XV/XVI wieku stał dom mieszczański, którego gospodarzami byli Jadwiga i Walenty Trzanowscy. Ten ostatni był kotlarzem w sąsiadującym z jego domem browarze miejskim. 27.03.1592 r. urodził im się syn Jerzy. Zadziwiająca jest - choć pełna smutnych doświadczeń - kariera mieszczańskiego chłopaka. Początkowo kształcił się w miejscowej szkole, potem w Gubinie i Kołobrzegu, wreszcie na Uniwersytecie w Wittenberdze. Gdy ukończył studia (1611), z powodu nieprzychylnego klimatu nie mógł już liczyć na zatrudnienie w swoim rodzinnym mieście. Jakiś czas pracował jako nauczyciel i wychowawca w Pradze, Trzeboni i w Holeszowie, w 1614 r. trafił do Wałaskiego Międzyrzecza (Morawy), gdzie został rektorem a po ordynacji w Oleśnicy (1616) kaznodzieją. Tam założył rodzinę, ale tam też dopadły go wszczęte po wybuchu wojny 30 – letniej restrykcje wyznaniowe. Pozbawiony mienia, schronił się na kilka miesięcy w Cieszynie, krótko potem objął stanowisko kaznodziei nadwornego u hrabiego Jana Sunnegha w Bielsku. Na skutek wydania edyktu cesarskiego w 1629 r., na zawsze musiał opuścić Śląsk. Jakiś czas przebywał w warowni Orawskiego Zamku, ostatnie 5 lat pracował jako kaznodzieja w Liptowskim Mikulaszu. Zmarł 29.05.1637 r. Obok innych pism, ks. Jerzy Trzanowski, z dumą podpisujący się „Teschiniensis Silesius” wydał zbiór „Odarum Sacrarum sive hymnorum Georgii Tranosci Libri Tres”, drukowane w Brzegu w 1629, zbiór modlitw Phiala odoramentorum (1635) i najcenniejsze dzieło - śpiewnik „Cithara sanctorum” (1636), drukowany w Lewoczy. Wszystkie swoje prace ks. Trzanowski przesyłał „swoim wiernym mieszczanom” do Cieszyna; wspomniany śpiewnik, choć napisany w języku staroczeskim a potem wydany ponad 150 razy, aż do XX wieku był używany w zborach cieszyńskich, gdyż był wiernym dokumentem zasad Kościoła Reformacji i oddawał nastrój lat dyskryminacji wyznaniowej. Tablica pamiątkowa umieszczona na kamienicy od strony ul. Głębokiej, ufundowana przez Urząd Miasta, przypomina sylwetkę zacnego cieszynianina.